cookies

Serwis korzysta z plików cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę, że będą one umieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Mogą Państwo zmienić ustawienia dotyczące plików cookies w swojej przeglądarce.

Najdłuższa głodówka w historii trwała 382 dni - Angus Barbieri rozpoczął ją ważąc 206 kilogramów, a zakończył z wagą 82 kilogramów.
logo-head
czytaj dalej
27-letni Angus Barbieri zgłosił się do szpitala Maryfield w 1965 roku. Mężczyźnie dokuczała ogromna nadwaga - z powodu złej diety ważył 206 kilogramów i źle czuł się ze swoim wyglądem. Lekarze zalecili Angusowi 40-dniowy post w szpitalu, który miał być nadzorowany przez personel medyczny. Gdy lekarze zorientowali się, że organizm pacjenta bardzo dobrze reaguje na post, a 27-latek nie odczuwa jego skutków ubocznych, zdecydowali wypisać go do domu, gdzie miał kontynuować kurację.

Barbieri regularnie stawiał się na wizyty kontrolne. Lekarze kontrolowali jego stan zdrowia i przy okazji każdej wizyty robili mu szczegółowe badania. Podczas trwania postu 27-latek stosował suplementację potasu, sodu i kompleksu witamin. Lekarze polecili mu też picie dużej ilości napojów o niskiej wartości kalorycznej - kawy, herbaty i wody mineralnej.

Przez niemal cały okres głodówki Barbieri miał bardzo niski poziom glukozy, co wskazywało na to, że organizm znajduje się w stanie głodówki. Skutkowało to ogromnym osłabieniem. Post został zakończony po 382 dniach, 11 lipca 1966 roku. Tego dnia Angus stanął na wadze, która pokazała wagę 82 kilogramy - nasz bohater w trakcie 382 dni głodówki zrzucił 125 kilogramów. Pierwszym śniadaniem mężczyzny po zakończeniu głodówki było jedno jajko, kromka chleba z masłem i kawa.

Po 5 latach od zakończenia głodówki Barbieri ważył 88 kilogramów.
Źródło:  ciekawostkihistoryczne.pl
Dodano: 19.04.2021
autor: MarcinZbezu

Zobacz również

W 2027 roku oprócz 5. części Shreka w kinach obejrzymy także Epokę lodowcową 6, Krainę lodu 3 i Spider-Mana: Beyond the Spider-Verse.
logo-head
Dodano: 10.11.2026
Jono przez lata nie potrafił zaakceptować swojego wyglądu. Dziś mówi, że kocha swoją twarz. Założył fundację Love Me Love My Face i pomaga dzieciom z tym samym zespołem uwierzyć w siebie oraz poczuć, że nie są same.
logo-head
Dodano: 10.11.2026
Jono Lancaster został porzucony przez rodziców tuż po urodzeniu. Dziś pomaga dzieciom takim jak on zaakceptować siebie i poczuć, że nie są same.
logo-head
czytaj dalej

Jono wie, jak to jest dorastać z poczuciem, że wszyscy widzą przede wszystkim Twoją twarz. Przez lata sam nie potrafił jej zaakceptować, choć w domu miał miłość i wsparcie Jean.

Dziś podróżuje po świecie i spotyka dzieci z zespołem Treachera Collinsa. Mogą poznać kogoś, kto wygląda podobnie, rozumie ich doświadczenia i pokazuje im, że mogą marzyć, budować relacje i cieszyć się życiem.

Sam potrzebował lat, by pokochać swój wygląd. Teraz pomaga innym odnaleźć tę akceptację. 

Dodano: 10.11.2026
Jono urodził się z zespołem Treachera Collinsa - rzadką chorobą genetyczną wpływającą na rozwój twarzy. Zaledwie 36 godzin po jego narodzinach biologiczni rodzice opuścili szpital bez niego.
logo-head
Dodano: 10.11.2026
Dwa tygodnie później trafił pod opiekę Jean, która została jego mamą zastępczą. Gdy zobaczyła go po raz pierwszy, uśmiechnęła się i od razu poczuła z nim więź. Pięć lat później oficjalnie go adoptowała.
logo-head
Dodano: 10.11.2026