cookies

Serwis korzysta z plików cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę, że będą one umieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Mogą Państwo zmienić ustawienia dotyczące plików cookies w swojej przeglądarce.

Tak wygląda ręka człowieka, który przez 50 lat „strzelał” palcami, naciągając je. Oto, jakie konsekwencje dla stawów niesie ze sobą popularne "pstrykanie".
logo-head
czytaj dalej
Na pewno macie w towarzystwie przynajmniej jedną osobę, która cały czas strzela palcami. Chodzi oczywiście o naciąganie palców tak, aby wydobywał się z nich ten charakterystyczny dźwięk chrupnięcia. Naukowcy nie są pewni, czym owo chrupnięcie jest spowodowane, lecz jedną z najbardziej prawdopodobnych hipotez jest ta związana z CO2. Zdaniem badaczy w mazi stawowej znajdują się niewielkie ilości dwutlenku węgla. Po naciągnięciu palca, dwutlenek węgla przechodzi w postać gazową i formuje pęcherzyki. Strzelanie jest wynikiem przebijania tych pęcherzyków przez płyn stawowy. To wszystko. 

Pewnie jednak też wiele razy słyszeliście, że takie strzelanie zaowocuje na starość artretyzmem lub jeszcze gorszymi chorobami stawów i kości. Że osoba strzelająca w ten sposób będzie na starość chodzila z wykrzywionymi dłońmi. Czy jednak jest to prawda? 

Lekarz Donald L. Unger z Thousand Oaks w Kalifornii postanowił przekonać się o tym na własnej skórze. Przprowadził więc pewien eksperyment, który trawł aż 50 lat. Strzelał tylko palcami jednej dłoni i robił to dość często. Rezultat zaskoczył nawet jego samego. 

Po 50 latach ciągłego strzelania palcami i wysłuchiwania od bliskich, że to zrujnuje jego stawy, w końcu przyszła pora na badania. Wykonano wszystkie prześwietlenia, dokładnie sprawdzono stawy i wszystkie kości i okazało się... że wszystko z nimi w porząku. Jedna dłoń nie różni się niczym od drugiej. 

Wygląda więc na to, że strzelanie palcami to nic złego, a jedyną krzywdę jaką tym wyrządzamy, to wszystkim w naszym otoczeniu, którzy muszą tego słuchać. 
Źródło:  wiedzoholik.pl
Dodano: 28.09.2020
autor: Jackson

Zobacz również

Jono przez lata nie potrafił zaakceptować swojego wyglądu. Dziś mówi, że kocha swoją twarz. Założył fundację Love Me Love My Face i pomaga dzieciom z tym samym zespołem uwierzyć w siebie oraz poczuć, że nie są same.
logo-head
Dodano: 10.11.2026
Jono Lancaster został porzucony przez rodziców tuż po urodzeniu. Dziś pomaga dzieciom takim jak on zaakceptować siebie i poczuć, że nie są same.
logo-head
czytaj dalej

Jono wie, jak to jest dorastać z poczuciem, że wszyscy widzą przede wszystkim Twoją twarz. Przez lata sam nie potrafił jej zaakceptować, choć w domu miał miłość i wsparcie Jean.

Dziś podróżuje po świecie i spotyka dzieci z zespołem Treachera Collinsa. Mogą poznać kogoś, kto wygląda podobnie, rozumie ich doświadczenia i pokazuje im, że mogą marzyć, budować relacje i cieszyć się życiem.

Sam potrzebował lat, by pokochać swój wygląd. Teraz pomaga innym odnaleźć tę akceptację. 

Dodano: 10.11.2026
Jono urodził się z zespołem Treachera Collinsa - rzadką chorobą genetyczną wpływającą na rozwój twarzy. Zaledwie 36 godzin po jego narodzinach biologiczni rodzice opuścili szpital bez niego.
logo-head
Dodano: 10.11.2026
Dwa tygodnie później trafił pod opiekę Jean, która została jego mamą zastępczą. Gdy zobaczyła go po raz pierwszy, uśmiechnęła się i od razu poczuła z nim więź. Pięć lat później oficjalnie go adoptowała.
logo-head
Dodano: 10.11.2026
Goście przywozili różne prezenty: kaczki, krowy, sprzęt AGD, a nawet samochód. Choć wcześniej go nie znali, przyjechali, by w tym dniu nie czuł się sam. Wspólnie świętowali, a następnego dnia sami posprzątali plac, na którym odbyło się wesele.
logo-head
Dodano: 10.11.2026