Idea braku możliwości poruszania się po przebudzeniu najczęściej towarzyszyła twórcom horrorów, jednak dla niektórych ludzi to właśnie jest rzeczywistość. Nie ma to oczywiście nic wspólnego z żadnymi duchami, czy demonami, która siedzą nam na klatce piersiowej, lecz jest to tzw. „paraliż senny”. Badania pokazały, że aż 7,6% ludzi doświadczyło go przynajmniej raz w swoim życiu. Nieco inaczej przedstawia się to w przypadku pacjentów szpitali psychiatrycznych, bowiem aż 31,9% z nich nie mogło kiedyś ruszać się po przebudzeniu. Czym jednak jest „paraliż senny”?
Stan ten objawia się w różnych formach, jednak tą najczęściej spotykaną jest ta, w trakcie której nie jesteśmy w stanie ruszać się lub/i mówić przez około 2 minuty po przebudzeniu. Niektórzy odczuwają także/lub fizyczny nacisk na klatkę piersiową, problemy z oddychaniem, nienaturalne mimowolne ruchy ciała, wyczuwają czyjąś diaboliczną obecność w pomieszczeniu, a także doświadczają wizualnych (czy też słuchowych) halucynacji.
Paraliż senny jest ściśle związany z fazą snu zwaną REM, w której to nasze mięśnie popadają w stan atonii. Paraliżuje ona mięśnie ciała, kiedy śpimy – prawdopodobnie po to, aby powstrzymać śpiącą osobę przed mimowolnymi ruchami, które mogą być wywołane intensywnym snem. Uczucie paraliżu pojawia się wtedy, kiedy obudzimy się zanim REM się skończy. Po prostu nasze ciało jeszcze śpi, lecz mózg już nie. Oczywiście brzmi to strasznie, lecz czasami jest nawet gorzej.
Halucynacje wywołane paraliżem sennym są zagadką dla naukowców. Mogą być one odpowiedzią na stan hiper-czujności naszego ciała, lub też awaryjną odpowiedzią naszego śródmózgowia, która aktywowana jest, kiedy czujemy się atakowani. Mózg stara się wtedy zwiększyć aktywność nerwów, a więc paraliż – a także uczucie bezsilności – zyskuje na sile.
Paraliż senny nie jest nowym fenomenem. W XIX wieku miało miejsce kilka udokumentowanych przypadków. Wtedy ludzie byli przekonani, że jest to rezultat działania sił nieczystych, demonów, lub też kara za paranie się magią.
Później zaczęto wiązać paraliż senny ze złą dietą – głównie spożywaniem nieświeżego wina lub mięsa.
Wprawdzie dzisiaj wiemy już na ten temat na pewno znacznie więcej – a przynajmniej mamy pewność, że to nie magia, demony, czy zepsute wino – to jednak na niektóre pytania wciąż nie znamy odpowiedzi. Wiemy na pewno, że jest to związane z zakłóceniem naszego regularnego schematu snu. Jest to też kwestia genetyki – badania przeprowadzone w roku 2012 udowodniły, że jeśli jeden z bliźniaków (jednojajowych) doświadczył kiedyś paraliżu, to drugi ma ogromną szansę, że spotka go to samo.
Wprawdzie wiele osób tego doświadcza, a jeszcze więcej pewnie kiedyś spotka, to musimy pamiętać, że jest to stan tymczasowy i nie możemy panikować. Jest to przerażające lecz w końcu minie. Naukowcy niestety nie znają żadnej skutecznej metody, aby pozbyć się paraliżu sennego.
Mieliście kiedyś paraliż senny?

Zobacz również
Nicholas Lund z magazynu „Audubon” już podczas pierwszej misji w GTA VI wyciągnął lornetkę, bo zauważył na pomoście kormorany. Po godzinie gry miał na liście 16 gatunków. Ostatecznie odnalazł wszystkie 60 z zakładki „Ptaki”.
Jak to działa? Kiedy wypatrzysz ptaka przez lornetkę, możesz przytrzymać przycisk, żeby dodać go do dziennika. Pelikany brunatne da się zobaczyć już z tarasu pierwszej kryjówki Jasona, a na sowy trzeba poczekać do nocy.

Pamiętacie, jak łatwo było wypatrzyć McDonald’s z daleka? Czerwony dach, a obok wielka, kolorowa zjeżdżalnia. Nawet komputer na biurku mógł być turkusowy i mieć przezroczystą obudowę, przez którą zaglądało się do środka.
Dziś wystarczy stanąć na parkingu i spróbować wypatrzyć żółte auto. Według raportu BASF w 2024 roku mniej więcej jedno na sto nowych aut w Europie miało taki kolor. Prawie osiem na dziesięć było białych, szarych, czarnych albo srebrnych.
Moda na minimalizm rzuca się w oczy także we wnętrzach. Wchodzisz do kawiarni w obcym mieście i przez chwilę masz wrażenie, że już tu byłeś. Szare ściany, czarne krzesła, stoliki z jasnego drewna. Brakuje tylko tego samego hasła do Wi-Fi.
Też macie wrażenie, że świat powoli traci kolory? Czy po prostu dzieciństwo pamiętamy w żywszych barwach?

W GTA VI Jason może kupić Lucii kwiaty, zabrać ją na randkę albo zatańczyć z nią w klubie. Gdy taki gest zbliża ich do siebie, na ekranie pojawia się serduszko. To, jak układa się ich związek, wpływa na przebieg niektórych scen i może zmienić zakończenie gry.
Niektórzy streamerzy narzekają, że na początku gry za dużo czasu schodzi na zakupy i załatwianie spraw dla Lucii. Padło nawet określenie „chłopiec na posyłki”. Jeden z użytkowników X nazwał GTA VI „rytuałem upokorzenia” dla mężczyzn. Jego wpis zebrał około 7 mln wyświetleń.
Większość aktywności związanych z romansem można pominąć.
