Lewatywa z dymu tytoniowego stosowana była przez lekarzy europejskich od XVII do XIX wieku. Procedura był stosowana głównie do leczenia bólu jelit, a także jako środek mający uratować osoby, które się topiły.

W tekście z 1746 roku możemy przeczytać: „Żona mężczyzny została wyciągnięta z wody najwyraźniej martwa. Jeden z marynarzy podsunął mu fajkę i poinstruował męża, by wbił ustnik w tylną część żony, przykrył główkę fajki kawałkiem papieru i »mocno dmuchnął«. Kobieta cudem ożyła”.